رابطة شب قدر با حجت زمان امام عصر عج

رابطة شب قدر با حجت زمان امام عصر، ارواحنا فداه

شب قدر تا قیامت باقی است و در هر شب قدر هم ولی امر و صاحب امری هست که آن امر را دریافت دارد، که در زمان ما صاحب آن امر صاحب بزرگوار ما حضرت حجة‌ بن الحسن المهدی، ارواحنا فدا، است و برای آن‌که بهتر بدانیم که لیلةالقدر بیانگر مقام شامخ ولایت اهل بیت(ع) و امامت آنان تا روز رستاخیز می‌باشد.
خداوند متعال در چهارمین آیة سورة مبارکة قدر می‌فرماید:
تنزّل الملائکة و الرّوح فیها بإذن ربهّم من کلّ أمرٍ.
فرشتگان و روح، در آن شب به دستور پروردگارشان با هر فرمانی (برای تقدیر هرکاری) فرود آیند.
فعل مضارع «تنّزل» دلالت بر تکرار و بقاء «لیلةالقدر» دارد، و در آیات سوم و چهارم سورة دخان نیز:
فیها یفرَق کلّ أمرٍ حکیم.1
در آن شب، هر فرمانی، برحسب حکمت صادر می‌شود.
دلالت بر تجدد و دوام دارد. زیرا هیأت نحوی باب «تفعّل» اگر دلالت بر پذیرش یا تکلف یا هر دو می‌نماید. ظاهر این فعل‌ها، خبر از تفریق و تنزل امر در لیلةالقدرهای آینده می‌دهد.
این امر که در زمان رسول خدا(ص) به آن حضرت نازل می‌شده‌است، در هر شب قدر، باید بر کسی نازل و تبیین و تحکیم یا کشف شود که به افق نبوت نزدیک و پیوسته باشد.
قبول اصل وصایت رسول اکرم(ص) و امامت، ناشی از این معنی و مبتنی بر همین اساس است.
هنگامی که کسی قرآن را به عنوان کلام خدا پذیرفت به این معنی که همة سوره‌ها و آیات آن را پذیرفته است و یک مسلمان واقعی هم کسی است که تسلیم همة آیات قرآن باشد، پس هر مسلمانی الزاماً باید سورة قدر، و از آن سوره شب قدر، و استمرار آن را تا قیامت بپذیرد و لازمة پذیرفتن آن، آیة (تنزّل الملائکة...) که هر فرد با ایمانی ناگزیر از قبول آن است، این است که بپذیرد که در شب قدر فرشته‌ها و روح از جانب پروردگار با هر امری فرود می‌آیند و این امر یک متولی و ولی می‌خواهد که متولی و ولی آن امر باشد. اینکه خداوند در آیات سوم و چهارم سوره دخان می‌فرماید:
در آن شب هر فرمانی، برحسب حکمت صادر می‌شود فرمانی از جانب ما، و ما همواره فرستندة آن بوده‌ایم.
دلالت بر تکرار و تجدید فرق و ارسال در آن شب دارد و به این معنا که آن شب، فرشتگان و روح، در هر سال، دائماً نازل می‌شوند؛ پس باید به طور مدام شخصی به عنوان «ولی» این امر باشد که به سوی او نازل و ارسال گردند که او همان ولی جهان و جهانیان خواهد بود؛ و هم اوست که اطاعتش بر همگان واجب است.
به همین سبب، هرکس ادعا کرد که من ولی امر هستم، باید ثابت کند که این امر توسط فرشتگان و رو ح بر او نازل شده و می‌شوند، و چون هیچ کس جز پیامبر و اوصیاء معصومینش(ع) نمی‌توانند مدعی این امر باشند و اساساً هم نیستند، باید از اوصیاء و پیامبر همواره کسی باشد که در شب قدر توسط روح و فرشتگان از جانب یزدان هر امری بر او نازل شود.
آیة مورد بحث، یکی از مستدل‌ترین آیات قرآن کریم بر ضرورت وجود همیشگی یک ولی امر از جانب خداست که امین بر حفظ و اجزاء و اداء امرالهی باشد، و آن همان امام معصوم(ع) است.
و هرکس نزول پیوستة فرشتگان و روح را در شب قدر بپذیرد که اگر به قرآن ایمان دارد باید بپذیرد، ناگزیر باید ولی امر را هم بپذیرد وگرنه کافر به بعضی از آیات قرآن خواهد بود، که در آن صورت چنین کسی بنابر بیان خود قرآن کریم کافر واقعی است.
چنان که خداوند در آیات 150 و 151 سورة نساء می‌فرماید:
إنّ الّذین یکفرون بالله و رسله و یریدون ان یفرّقوا بین الله و رسله و یقولون نؤمن ببعض و نکفر ببعض و یریدون أن یتّخذوا بین ذلک سبیل أولئک هم الکافرون حقّاً و أعتدنا للکافرین عذاباً مهینا.
کسانی که به خدا و پیامبران خدا کافر شده‌اند و می‌خواهند بین خدا و رسولانش جدایی اندازند و می‌گویند به برخی ایمان می‌آوریم و به بعضی کافر می‌شویم و می‌خواهند در این میان (بینابین) اتخاذ کنند، اینان حقا کافرند و ما برای کفرکیشان عذاب خوارکننده‌ای مهیا کرده‌ایم.
و می‌بینید که خداوند، کسانی را که پاره‌ای از آیات خدا را بپذیرند و برخی را نپذیرند، کافر حقیقی می‌داند.
بنابراین مؤمن حقیقی کسی است که هم استمرار لیلةالقدر را تا قیامت پذیرا باشد و هم وجود حجت زمان و ولی امر، و امام معصومی که امر الهی را دریافت می‌کند و امین بر آن در جهت پاسداری، به‌کار بستن و اداء باشد، قبول کند؛ یعنی همان بزرگواری که در زمان وجود مقدس بقیةالله الاعظم حضرت مهدی(عج) می‌باشد و به همین سبب پیامبر خاتم(ص) بنابر آنچه شیعه و سنی از آن حضرت نقل کرده‌اند، فرمودند:
من أنکر المهدی فقد کفر.2
کسی که وجود مهدی را انکار کند، رهسپار دیار کفر شده است.
و در کتب شیعه، از این قبیل احادیث فراوان است، و از آن جمله، از امام صادق(ع) و آن حضرت از پدر ارجمندشان و از آن طریق از جد عالیقدرشان و از پیامبر اکرم(ص) نقل شده که فرموده‌اند:
القائم من ولدی اسمه إسمی و کنیته کنیتی و شمائله شمائلی و سنّته سنتی یقیم النّاس علی ملتّی و شریعتی و یدعوهم إلی کتاب الله عزّوجلّ، من أطاعه أطاعنی و من عصاه عصانی، و من أنکره فی غیبته فقد أنکرنی، و من کذبه فقد کذّبنی، و من صدّقه فقد صدّقنی، إلی الله اشکو المکذّبین لى فى أمره، و الجاهدین لقولی و المضلّین لأمتّی عن طریقته و سیعلم الذین ظلموا ایّ منقلبٍ ینقلبون.1
قائم از فرزندان من است اسم او اسم من «محمد» و کنیة او، کنیه من «ابوالقاسم» و سیمای او سیمای من و سنت او سنت من است، دین و آیین و ملت و شریعت مرا در بین مردم برپا می‌دارد و آنان را به کتاب خدای عزوجل فرامی‌خواند. کسی که او را طاعت کند، مرا پیروی ‌کرده و کسی که او را نافرمانی کند، مرا نافرمانی کرده است و کسی که او را در دوران غیبتش انکار کند، تحقیقاً مرا انکار کرده و کسی که او را تکذیب کند هر آینه مرا تکذیب کرده و کسی که او را تصدیق کند، هر آینه مرا تصدیق کرده است. از آنها که مرا دربارة او تکذیب کرده و گفتار مرا در شأن او انکار می‌کنند و امت مرا از راه او گمراه می‌سازند، به خدا شکایت می‌برم. به‌زودی آنها که ستم کردند و می‌دانند که بازگشتشان به کجا است و سرنوشتشان چگونه است (و چگونه در دگرگونی‌ها مجازات ستمگری‌های خود را در دنیا و آخرت خواهند دید).
در این حدیث شریف انکار و تکذیب امام عصر، اروحنا فداه، انکار و تکذیب پیامبر به حساب آمده است، و در نتیجه همة پیامبران را انکار کرده، که همان رهسپاری به وادی کفر خواهد بود.
علی بن ابراهیم قمی در تفسیری دربارة نزول فرشتگان و روح، در شب قدر می‌گوید:
فرشتگان و روح القدس، در شب قدر، بر امام زمان(ع) نازل می‌شوند و آنچه را از مقدرات سالانة بشر، نوشته‌اند، به او تقدیم می‌دارند.
و همین محدث مورد وثوق از حضرت امام باقر(ع) نقل کرده، که وقتی از حضرتش پرسیدند: آیا شما می‌دانید که لیلة القدر کدام شب است؟ حضرت فرمودند:
چگونه ندانیم، و حال آن‌که در شب قدر فرشتگان برگرد ما طواف می‌کنند.3
حضرت امام سجاد(ع)، در این باره، می‌فرمایند:
همانا سال به سال در شب قدر تفسیر و بیان کارها، بر ولی امر (امام زمان(ع)) فرود می‌آید.
و نیز آن حضرت(ع) فرموده‌اند:
ای گروه شیعه، با سورة « انا انزلناه فی لیلة القدر» با مخالفین امامت ائمه معصومین(ع) مخاصمه و مباحثه (و اتمام حجت) کنید تا کامیاب و پیروز شوید، به خدا که آن سوره، پس از پیغمبر اکرم(ص) حجت خدای تبارک و تعالی است بر مردم، و آن سوره آقای دین شماست و نهایت دانش و آگاهی ماست. ای گروه شیعه، با «حم و الکتاب المبین؛ انا انزلناه فی لیلة مبارکة اناکنا منذرین» مخاصمه و مناظره کنید، زیرا این آیات مخصوص والیان امر امامت بعداز پیامبر اکرم(ص) است.
همچنین از رسول اکرم (ص) نقل شده است، که به اصحابشان فرموده‌اند:
به شب قدر ایمان بیاورید، زیرا آن شب برای علی بن ابی‌طالب(ع) و یازده نفر از فرزندان او پس از من خواهد بود.
از آنچه که نگارش یافت، استفاده می‌شود که شب قدر تا قیامت باقی است و در هر شب قدر هم ولی امر و صاحب امری هست که آن امر را دریافت دارد، که در زمان ما صاحب آن امر صاحب بزرگوار ما حضرت حجة‌ بن الحسن المهدی، ارواحنا فدا، است و برای آن‌که بهتر بدانیم که لیلةالقدر بیانگر مقام شامخ ولایت اهل بیت(ع) و امامت آنان تا روز رستاخیز می‌باشد. حدیثی را هم که در بخش فضیلت‌های حضرت فاطمة زهرا(س) است، ملاحظه می‌کنیم که در آن به طور کنایه از آن بانوی عظیم القدر تعبیر به لیلةالقدر شده است و آن در تفسیر فرات بن ابراهیم از حضرت صادق(ع) نقل شده که فرموده‌اند:
«ما قرآن را در شب قدر فرو فرستادیم»، «شب قدر» فاطمه و «قدر» خداست، پس کسی که فاطمه(س) را آنگونه که باید، بشناسد، شب قدر را درک کرده است.
و این اشاره به مقام ولایت آن بانوی معصوم (س) نیز دارد.
و از طرفی، همان‌گونه که در شب قدر امر حق بر امام به حق فرود می‌آید، نزول‌گاه نور پاک امامان معصوم(ع) نیز وجود مقدس فاطمة زهرا(س) است؛ که حقیقتاً هرکس آن بانو را شناخت و به عظمت مقام فرزندان معصومش و همسر مظلوم و معصومش پی‌برد، شب قدر را درک کرده است.

---

پی ‌نوشت ‌ها
برگرفته از: تحقیقی دربارة لیلةالقدر و رابطة آن با امام عصر، ارواحنافداه، صص 149 ـ 132 ، با تلخیص.
1. سورة دخان (44)، آیة 4.
2. علامه مجلسی، بحارالأنوار، ج 51، ص 51؛ منتخب الاثر فصل 10، ب 1، جز 1 ، ص 492.
3. علامه مجلسی، همان، ج 51، ص 73؛ منتخب الاثر فصل2، ب 3، ح4 ، ص 183.
4. امراء هستی، ص 190؛ تفسیر القمی، ص 731؛ علامه مجلسی، همان، ج 97، ص 14، جز 23.
پدید آورنده : علی‌اکبر رضوانی ، صفحه 52

میلاد امام حسن مجتبی گرامی باد

پیامک و شعر میلاد امام حسن مجتبی (ع)

ویژه تولد امام حسن مجتبی علیه السلام

مدینه از قدومش نورباران - - - - -به دنیا آمده ماه درخشان
امام دوم ما شیعیان است - - - - -عزیز فاطمه اندر جهان است
حسن نامیده شد آن پور حیدر - - - - - عزیز فاطمه سبط پیمبر
چه مه‌رو و چه خوش‌سیما - - - - - گل مولا گل زهرا(س)
حسن آینه دل‌ها - - - - -مبارک جشن میلادش
منور خانه مولا - - - - - ز پور حضرت زهرا(س)



همه شاد و همه خندان - - - - - ز رویش مردمان حیران
چه خوش‌سیما و لب‌خندان- - - - - حسن آیینه سبحان
مبارک جشن میلادش - - - - - مبارک جشن میلادش

منم مداحی از لطف الهی
بخواه حاجت ز مولا هرچه خواهی

الهی دلبر دور از وطن، کو؟

شب جشن حسن، ابن الحسن کو؟

*************

مژده ای دل نور چشم مرتضی آمد خوش‌آمد
شام میلاد امام مجبتی آمد خوش آمد

غم مخور ای دل که در ماه دعا و استجابت

بهر تأثیر دعا، روح دعا آمد خوش آمد

*********************************

ماه میهمانی خدا به نیمه رسیده است؛ هوا عطرآگین بال فرشته هاست ناگهان، نوری متولد می‌شود امشب تجلی حسن ازلی است مقدمش مبارک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

رسیده مژده به حق پرستان که آمده ماه هاشمی
جمال رخسار مجتبی و گلی ز گلزار فاطمی

 میلاد نور مبارک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

سرشار شمیم اهل بیت آمده است

شادی به حریم اهل بیت آمده است

جوشان شده است چشمه فیض خدای

میلاد کریم اهل بیت آمده است

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مهمانی حق چه باصفا شد

میلاد امام مجتبی شد

(این عید بر عاشقان مبارک)

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


بساط شادی زنو بپا شد که گشته میلاد مجتبی
نوید مستی به می پرستان که آمده پور مرتضی
کمال مطلوب آفرینش فروغ هستی خوش آمدی
کریم محبوب اهل عصمت علیٍ ثانی خوش آمدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ای تو با قلبم صمیمی یا حسن

تو کریم بن کریمی یا حسن

داری از زهرا نشان یا مجتبی

مهربانی دل رحیمی یا حسن

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


گل ها به عطر عود تنت گیر می دهند

پروانه ها به سوختنت گیر می دهند

زهرا! چرا همیشه در این کوچه های تنگ

غم ها به خنده ی حسنت گیر می دهند؟

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

گویند که گرد مَه، ‌زمین می‌گردد

دور فلک و عرش برین می‌گردد

خورشید، جمال مجتبی را دیده است

حیران شده است و این چنین می‌گردد

میلاد دومین اختر تابتاک آسمان ولایت مبارک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


دخـتــر خـتــم رســولان پـــســـری آورده اســـت
کـه جـمـالـش حـسـن و نـام نـکـویش حسن است
شـیــعــیــان شــاد و فـرحـنـاک ز مـولـود حسن
شادمان خاطـر سرگشته ی هر مرد و زن است

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

رمضان آمد و دارم خبرى بهتر از این

مژده اى دیگر و لطف دگرى بهتر از این

گر چه مشمول عنایات تو بوده است حسان

یا حسن ، کن به محبان نظرى بهتر از این

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

شعر مدح امام حسن مجتبی (ع)

ای تو با قلبم صمیمی یا حسن

تو کریم بن کریمی یا حسن

داری از زهرا نشان یا مجتبی

مهربانی دل رحیمی یا حسن

صاحب رزقی  و جودت بی کران

ریزه خوار سفره ات هر انس و جان

آن قدر بخشنده ای محبوب من

بر سر خوان تو حاتم میهمان

از می کوثر چو آبم می دهی

بر خم زلفت چو تابم می دهی

آن قدر خوبی که هر چه بد کنم

با کریمی تو جوابم می دهی

تا خدا پرداخت جسم و جان وتن

پر نمودم از غم و رنج و محن

روی قلبم از ازل حک کرد او

هست این مخلوق مجنون الحسن

بی کس شهر پیمبر یا حسن

غربت تو همچو حیدر یا حسن

من چه گویم شرح دردت ای غریب

ای عصای دست مادر یا حسن

گریه کردن کار هر روز و شبت

آمده از گریه ها جان بر لبت

من نمی گویم که در کوچه چه شد

آن قدر گویم کمان شد زینبت

در میان کوچه دشمن راه بست

حرمت صدیقه زهرا شکست

آن قدر بر جسم و جانش لطمه زد

بی تأمل مادرت از پا نشست

خیره مانده چشم هایت سوی در

داغ آن کوچه هنوزت بر جگر

تا زمانی که به دنیا زیستی

دیگر از آن کوچه ننمودی گذر

میلاد امام حسن مجتبی گرامی باد

او اولین فرزند علی علیه السلام  و فاطمه سلام الله علیها بود و نور دیدگان محمدصلی الله علیه و آله ….

او در خلقت وسیرت وشرافت شبیه ترین مردم به رسول خدا بود…. او برگزیده ی خدا بود بعد از امیر مومنان برای امامت، او معز المسلمین بود و تنهاترین سردار …

خجسته میلاد باسعادت دومین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت ، سبط اکبر، کریم آل طه، امام حسن مجتبی علیه السلام  بر عموم شیعیان جهان مبارک باد .

میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام

به روایت منتهی الامال مشهور آن است که ولادت امام حسن در شب سه شنبه نیمه ی ماه مبارک رمضان سال سوم هجری واقع شد.

ابن بابویه به سندهای معتبر از حضرت زین العابدین روایت کرده است که چون امام حسین علیه السلام متولد شد، حضرت فاطمه علیها السلام به حضرت علی علیه السلام فرمود: او را نامی بگذار . حضرت فرمودند: سبقت نمی گیرم در نام او بر حضرت رسالت صلی الله علیه و آله… حضرت رسول صلی الله علیه و اله  فرمود: من نیز بر پروردگار خود سبقت نمی گیرم. پس جبرئیل بر آن حضرت نازل شد و ایشان را مبارکباد گفت . آن گاه گفت: حق تعالی فرموده که این مولود را به اسم پسر هارون ( که علی علیه السلام نسبت به حضرت محمد صلی الله علیه و آله به منزله ی هارون است نسبت به موسی) نام کن. حضرت فرمود : نام او چه بود ؟ گفت : شبر . آن حضرت فرمود: زبان من عربیست. جبرئیل گفت : او را حسن نام کن.

گوشه ای از سجایا و مکارم اخلاق امام حسن مجتبی علیه السلام

بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هیچ کس به شرافت و عظمت امام حسن علیه السلام نرسید.

ایشان در میان مردم گشاده ترین سینه را داشت و پرگذشت ترین و بخشنده ترین مردم بود. این حضرت در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارایى خود را در راه خدا خرج کرد و سه بار ثروت خود را به دو نیم تقسیم کرده و نصف آن را براى خود نگهداشت و نصف دیگر را در راه خدا بخشید.

شیخ صدوق از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده که فرمود: پدرم از پدرم خود خبر داد که حضرت امام حسن علیه السلام در زمان خویش از همه ی مردمان عبادت و زهدش بیشتر بود و افضل مردم بود …هرگاه یاد می کرد مرگ، قبر، بعث، نشور و گذشتن از صراط را گریه می کرد چون به نماز می ایستاد بندهای بدنش می لرزید به جهت آنکه خود را در برابر پروردگار خود می دید… در هیچ حالی کسی او را ملاقات نکرد، مگر آنکه می دید که مشغول به ذکر خداوند است و زبانش از تمام مردم راستگو تر بود و بیانش از همه فصیح تر بود.

چند حکایت از سیره ی امام حسن مجتبی علیه السلام

مردى براى امام حسن علیه السلام هدیه آورده بود، امام به او فرمودند: در مقابل هدیه ات کدامیک از این دو را مى خواهى ، بیست برابر هدیه ات (بیست هزار درهم ) بدهم یا بابى از علم را برایت بگشایم ، که بوسیله آن بر فلان مرد که ناصبى و دشمن خاندان ما است غلبه پیدا کنى و شیعیان ضعیف الاعتقاد قریه خود را از گفتار او نجات دهى ، اگر آنچه بهتر است انتخاب کنى من هم بین دو جایزه جمع مى کنم (یعنى بیست هزار درهم و باب علم ).در صورتیکه در انتخاب اشتباه کنى بتو اجازه مى دهم که یکى را براى خود بگیرى ! عرض کرد: ثواب من در اینکه ناصبى را مغلوب کنم و شیعیان ضعیف را هدایت و از حرفهاى او نجات بدهم آیا مساوى است با همان بیست هزار درهم ؟

فرمود: آن ثواب بیست هزار برابر بهتر از تمام دنیاست . عرض کرد: در این صورت چرا انتخاب کنم آن قسمتى از که ارزشش کمتر است ، همان باب علم را اختیار مى نمایم .

امام فرمود: نیکو انتخاب کردى ؛ باب علمى که وعده داده بود تعلیمش ‍ نمود و بیست هزار درهم را نیز اضافه به او پرداخت ، و او از خدمت امام مرخص شد.در قریه با آن مرد ناصبى بحث کرد و او را مجاب و مغلوب نمود. این خبر به امام رسید، و روزى اتفاقا شرفیاب خدمت امام شد، امام به او فرمود: هیچکس مانند تو سود نبرد، هیچکس از دوستان سرمایه اى مثل تو بدست نیاورد، زیرا درجه اول دوستى خدا، دوم دوستى پیامبر و على علیه السلام ، سوم دوستى عترت و ائمه ، چهارم دوستى ملائکه ، پنجم دوستى برادران مؤ منت را بدست آوردى ، و به عدد هر مومن و کافر پاداشى هزار برابر بهتر از دنیا نصیبت شد، بر تو گوارا باشد

داستانها و پندها ۴ج/ ص۹۱  – احتجاج طبرسى ص ۶

روزی امام حسن علیه السلام سواره بودند و مردى از اهل شام امام را ملاقات کرد و پى در پى او را لعن و ناسزا گفت . امام هیچ نفرمود تا مرد شامى از دشنام دادن فارغ شد.
آنگاه امام رو به مرد شامى کرد و سلام نمود و خنده کرد و فرمود: اى آقا گمان مى کنم غریب باشى و گویا بر تو مشتبه شده ؛ اگر از ما طلب رضایت مى جوئى از تو راضى مى شویم ، اگر چیزى سؤ ال کنى عطاء مى کنیم ، اگر طلب ارشاد کنى ترا ارشاد مى کنیم ، اگر گرسنه باشى ترا سیر مى کنیم ، اگر برهنه باشى تو را مى پوشانیم ، اگر محتاج باشى بى نیازت مى کنیم .
اگر رانده شده اى ترا پناه مى دهیم ، اگر حاجت دارى حاجتت را برمى آوریم ، اگر بار خود را بر خانه ما فرود آورى و میهمان ما باشى تا وقت رفتن براى تو بهتر خواهد بود؛ زیرا خانه ما وسیع و از امکانات برخوردار است .چون مرد شامى این سخنان را از آن حضرت شنید، گریست و گفت : شهادت مى دهم که توئى خلیفه الله در روى زمین ، و خدا بهتر مى داند که خلافت و رسالت را در کجا قرار دهد.پیش از آن که تو را ملاقات کنم تو و پدرت دشمن ترین خلق نزد من بودید، و الان محبوبترین خلق نزد من هستید.پس بار خود را به خانه حضرت فرود آورد، و تا در مدینه بود مهمان امام بود و از محبان و معتقدان اهل بیت گردید

منتهى الامال ج۱  ص۲۲۲

15 رمضان: میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام

امام حسن بن على بن ابى طالب(علیه السلام)، معروف به مجتبى(علیه السلام)، دومین امام شیعیان است. وى در پانزدهم ماه مبارکرمضان سال دوم و به روایتى صحیح تر، سال سوم هجرى قمرى در حیات جدش پیامبراکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در مدینه منوره دیده به جهان گشود...

میلاد مسعود امام حسن مجتبى(علیه السلام):

امام حسن بن على بن ابى طالب(علیه السلام)، معروف به مجتبى(علیه السلام)، دومین امام شیعیان است. وى در پانزدهم ماه مبارکرمضان سال دوم و به روایتى صحیح تر، سال سوم هجرى قمرى در حیات جدش پیامبراکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در مدینه منوره دیده به جهان گشود.(1)

پدرش امام على ابن ابى طالب علیه السلام ، جانشین و داماد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و نخستین امام شیعه و مادرش حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها  دختر رسول گرامى اسلام صلی الله علیه و آله وسلم و برترین زنان جهان آفرینش مى باشد.

امام حسن مجتبى علیه السلام  در فضا و خانواده اى دیده به جهان گشود که مهبط وحى و محل نزول فرشتگان الهى بود؛ همان خانواده اى که به گواهى قرآن مجید، تمامى اعضاى آن،پاک و پاکیزه بوده و هیچ گونه پلیدى و پلشتى در آن ها راه ندارد(2) و بدین جهت موردتحسین و تمجید مکرر خداوند متعال در قرآن کریم قرار گرفته اند.

امام حسن مجتبى علیه السلام  نخستین فرزند حضرت على علیه السلام  و فاطمه زهرا سلام الله علیها  بود، بدین جهت تولد وى، موجب شادمانى آن دو و پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم و تمامى محبان اهل بیت علیه السلام  گردید.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه خواند و بنا به درخواست پدرو مادرش، از جانب خداى متعال، نام "حسن" را برایش برگزید.(3)

لقب هاى امام حسن مجتبى علیه السلام  عبارتند از: سبط اکبر، سبط اول، طیب، قائم، حجت،تقى، زکى، مجتبى، وزیر، اثیر، امیر، امین، زاهد و برّ. ولیکن معروفترین آن ها، لقبشریف "مجتبى است و شیعیان وى را "کریم اهل بیت" مى نامند.

کنیه وى، ابومحمد بوده است.(4)

امام حسن مجتبى علیه السلام  مور علاقه شدید پیامبراسلام صلی الله علیه و آله و سلم بود،(5) بدین جهت از آغازطفولیت در دامن مهرانگیز جدش رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم)، پدرش امیرمؤمنان على علیه السلام  و مادرش فاطمه زهرا سلام الله علیها  رشد و کمال یافت و به عنوان یک انسان کامل و یک امام عادل و شایسته براىجهانیان به ارمغان آورده شد.

پیامبراسلام صلی الله علیه و آله و سلم در حدیثى، درباره مقام و فضیلت نور دیده اش حسن مجتبى علیه السلام  فرمود: اما حسن، به درستى که وى پسر و فرزند من و از من است. او نور چشمم، روشنایى قلبم و میوه دلم مى باشد.

وى، سرور جوانان اهل بهشت و حجت خدا بر امت است. فرمان او، فرمان من است وگفتار او، گفتار من است. هر که از او پیروى کند، از من پیروى کرده است و هر که ازدستور او سرپیچى کند، از من سرپیچى کرده و از من نیست. من هر گاه به او نظر مى کنم به یاد جریانات پس از خود مى افتم که وى را تضعیف مى کنند؛ حال او به همان گونه ادامه مى یابد، تا این که از روى ستم و دشمنى، وى را با زهر به شهادت مى رسانند. درآن هنگام، فرشتگان آسمان در مرگش گریه مى کنند. هم چنین هر چیزى (در روى زمین) ازجمله پرندگان آسمان، ماهى هاى دریاها و اقیانوس ها در فقدان او سوگوارند.(6)

1- - الارشاد (شیخ مفید)، ص 346؛ رمضان در تاریخ (لطف الله صافى گلپایگانى)، ص 107؛ منتهى الآمال (شیخ عباس قمى)، ج1، ص 219؛ کشف الغمه (على بن عیسى اربلى)، ج2،ص 80؛ تاریخ الطبرى، ج2، ص 213؛ البدایه و النهایه (ابن کثیر)، ج8، ص 37

2- آیه تطهیر (سوره احزاب(33)، آیه 33)

3- بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج43، ص 238؛ کشف الغمه، ج2، ص 82

4- منتهى الآمال، ج1، ص 219؛ رمضان در تاریخ، ص 111؛ کشف الغمه، ج2، ص 86

5- منتهى الآمال، ج1، ص 220؛ کشف الغمه، ج2، ص 87؛ البدایه و النهایه، ج8، ص 37

6- بحارالانوار، ج44، ص 148